Tegenwoordig mag een
gedicht vooral niet
rijmen of ritme hebben want
dat is niet literair. Slauerhoff
en Bloem worden door een nieuwe
generatie zelfbenoemde
dichters gedegradeerd tot een stel
hulpsinterklazen.

Nee, een
gedicht bestaat heden
ten dage
gewoon uit een paar
zinnen achter elkaar, die
verschrikkelijk verkeerd verdeeld
zijn over coupletten met
een verschillend aantal
regels.

Af en toe een
punt in het midden
van de regel is het helemaal. Bovendien
moet er nog even
iets onbegrijpelijks in. Ruiterlijke

ridders smeren
blauwe honing op
de ramen der
vergetelheid.

Kijk mij
dichten.