Pierre Carrière

Concept & copy, schrijver

Tag: boek Page 4 of 5

Spaak is verkrijgbaar!

Vrijdag 21 mei werd mijn boek Spaak, overwinnen van een burn-out gelanceerd met een feestje in De Puddingfabriek in Groningen. Zo’n 65 vrienden en familieleden kwamen luisteren naar korte toespraken van Coen Peppelenbos van Uitgeverij kleine Uil en van mij. Daarna ging men snel over tot gezellige gesprekken en (gratis) drank.

Ik vond het een zeer geslaagd boekenfeestje, net als mijn zonen Justin en Mees trouwens (zie foto). De publiciteit rond Spaak is op gang gekomen. Zo ben ik al twee uur lang geinterviewd door Leon Verdonschot in het programma Oeverloos op Kink FM.  Ook bij OOG Radio en Radio Noord mocht ik opdraven. En ik stond paginagroot in de Volkskrant. Hieronder de pdf. Iets voor de echte liefhebber, want hij is bijna 20 mb. Even geduld dus…

V1170710__405______2

Goed, leuk die publiciteit, maar het belangrijkste is natuurlijk: Spaak is verkrijgbaar! Enkele Groningse boekenwinkels hebben het ingekocht, in alle andere boekwinkels in Nederland is het te bestellen (volgende dag in huis).

Natuurlijk kan Spaak ook besteld worden op internet. Zo kun je het krijgen via Bol.com: 

http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boeken/spaak/1001004007801576/index.html

via managementboek:

http://www.managementboek.nl/boek/9789077487877/spaak_pierre_carrire

maar ook via de uitgeverij natuurlijk:

http://www.kleineuil.nl/?pg=boekinfo&boek=240

Spaak is ook verkrijgbaar als eBook, bijvoorbeeld op eBook.nl:

http://www.ebook.nl/store/spaak-p-185862.html

Voor een impressie van het boekenfeestje kijk je op het blog van Coen:

http://coenpeppelenbos.blogspot.com/2010/05/spaak-een-boek-over-een-burn-out-van.html

Zo. Dit is niet mijn mooiste post met al die url’s. Maar nu kan niemand meer het excuus gebruiken ‘dat-ie niet wist waar mijn boek te krijgen was’ 😉 Voor de mensen die Spaak gaan kopen: veel leesplezier en laat even weten wat je ervan vindt!

Spaak: fragment 3

Tot de lancering van mijn boek Spaak op 21 mei, zal ik elke week een fragment plaatsen op deze plek. De vorige twee stukken waren uit Hoofdsuk 1 en gingen over het dementeren van mijn moeder. Deze week, zoals beloofd, een vrolijker fragment. In de hoofdrol mijn twee zoontjes en mijn tuinhuisje, van waaruit Spaak geschreven is. Dit is een van de korte hoofdstukken over het reilen en zeilen rond mijn tuinhuis. Spaak bevat zo’n 15 van dit soort verhaaltjes.

De kist

Mijn kinderen zijn echte huismusjes. ‘Gezelligheidsbeestjes’ zou mijn moeder zeggen. Het liefst spelen ze het hele weekend samen. Binnen, in hun pyjama. Al bellen er vriendjes op met uitnodigingen voor film-, dierentuin- of pretparkbezoek, ze komen het huis niet uit. Aanbellende buurtkinderen, met een voetbal onder de arm of skates onder de voeten, worden resoluut afgewimpeld. Ze spelen bijna nooit op hun eigen kamers, maar altijd bij pappa en mamma in de woonkamer. Lekker met z’n viertjes, gezellig. En als paps en mams even koffie drinken aan de keukentafel, dan speelt hun avontuur met allerlei beestjes en auto’s zich bliksemsnel af tussen koelkast en oven.

Als we een dagje naar het tuinhuis gaan, is het niet anders. Zodra we door het tuinhekje zijn, wordt dit direct door een van de kinderen vakkundig in het slot geslagen. Een duidelijk signaal aan alle buitenstaanders dat wij vieren vandaag niet gestoord willen worden. Ook hier spelen ze het liefst aan de voeten van pa en ma. Met z’n allen op het terras van drie bij drie, gezellig. Maar ook ouders hebben af en toe tijd voor zichzelf nodig, hebben recht op rust, willen wel eens verder in hun boek waar ze al weken niet in opschieten, onder andere vanwege hun drukke leven met kinderen.

Op een gegeven moment waren we het zat. We wilden niet voortdurend midden in de avonturen van onze jongens belanden. Veel ouders gaan juist naar het tuinhuis voor hun eigen rust. Zodra ze er aankomen, halen hun kinderen fietsjes en skelters uit de schuur om vervolgens de rest van de dag op te lossen in het niets. Af en toe komen ze kirrend langs de tuin crossen, op weg naar de speeltuin midden op het park. Daar spelen ze dan uren met onbekende kinderen die in no-time vriend of vriendin zijn. Niks voor die van ons. Die zijn met geen stok het terrein op te krijgen. En ook niet met een mammoetskelter, met duozit en karretje erachter, die ik via Marktplaats heb gekocht voor tweehonderd euro. Voor hen. Dat ding wordt nu met name door mij gebruikt om vuilniszakken tuinafval naar de composthoop te transporteren.

De oplossing voor dit probleem lag in de schappen van de plaatselijke speelgoedwinkel. Daar trok ik in een lunchpauze een zak boerderijbeestjes en een koker autootjes uit de schappen. Typische gevalletjes Chinese kinderarbeid: veel voor weinig. Onooglijke beestjes en dito autootjes, samen voor nog geen vijf euro. De verpakkingen werden leeggestort in een oude koffiekist, die tot dan toe slechts een sierfunctie had in ons tuinhuis. De eerstvolgende keer dat we in het huisje kwamen, werd de kist geopend en sprongen de jongens een gat in de lucht. We spraken twee dingen af. Ten eerste: dit speelgoed blijft in het tuinhuis, wordt dus niet mee naar huis genomen. Ten tweede: het terras is verboden terrein voor de koffiekist. Speel er mee op het terras achter het huis of op het gras. Het terras is rustgebied voor volwassenen.

Hoe inferieur het speelgoed ook was, het werd veel geliefder dan het mooiere en vaak duurdere speeltuig thuis, domweg omdat het minder vaak beschikbaar was. Twee afzichtelijke kuikentjes met gietnaden dwars over hun lompe lijfjes, werden de lievelingsbeestjes van de oudste. Een aftands plastic politieautootje, van omgerekend nog geen halve euro, werd als mooiste auto ter wereld ervaren door de jongste. Ineens stonden onze jongens in het weekend, zichzelf aangekleed en al, naast ons bed te tetteren dat ze naar het tuinhuisje wilden. Dat was vroeger wel eens anders.

Helaas nam de aantrekkingskracht van de kist en zijn inhoud vrij snel af. Nog geen maand later werd de kist niet eens meer geopend bij tuinhuisbezoek. Maar wat is gebleven, is de speelplek achter het huis, ver van ‘ons’ terras. Dat is door de koffiekist hun vaste stekkie geworden. Daar wordt nu druk gespeeld met nieuwe aanwinsten: Caramba’s en Hugo’s. Zo vullen ze twee oude Spa-flesjes met water. Onder de strijdkreet “Caramba!” spuiten ze elkaar voortdurend nat. Een ander populair spel is dat met de Hugo’s: lege boterhamzakjes van de meegenomen bammetjes worden omhoog gegooid, vangen wind en moeten vervolgens gevangen worden. Een hilarisch spel, als je vijf en negen jaar bent. Daarbij wordt er nog wel eens geruzied over welke Hugo van wie is.

‘Ik had die Hugo met hagelslagjes erin!’

‘Nee hoor, die is van mij. Jij had die met die kruimeltjes!’

Hoe dan ook, wij lezen weer.

Spaak: fragment 1

Tot de lancering van Spaak op 21 mei 2010, zal ik elke week een kort fragment uit het boek publiceren. Deze week een passage uit hoofdstuk 1. Ik schrijf over de oorzaken van mijn burn-out:

Inmiddels deed een sluipmoordenaar zijn werk. Het dementieproces van mijn moeder vorderde namelijk gestaag. Ze had het al jarenlang zwaar met het rouwen om het verlies van mijn vader. Haar niet te verdragen en te verwerken verdriet had zijn weerslag op haar geheugen. Wat jaren eerder begon met gele memobriefjes door het hele huis, ontaardde steeds verder. De briefjes hielpen niet meer en ze miste afspraken. Ze vertelde steeds vaker hetzelfde verhaal. Soms in een kwartier drie keer. Ze zocht herhaaldelijk naar woorden. Langzaam raakte ze de grip op haar leven kwijt. Omdat ze haar sociale contacten niet meer kon onderhouden, vereenzaamde ze steeds verder. Dat leidde tot angsten, vooral ’s nachts. En tot enorme huilbuien, want ze wist wat er met haar gebeurde.

Haar verhalen werden vreemder. Zo belde de krantenbezorger elke ochtend om zes uur aan. En de bank probeerde haar geld te stelen. Ze vertrouwde niemand meer. Ze begon ’s nachts te bellen. Dan had ik haar om vier uur aan de lijn. Huilend, omdat de thee op was. Of ik niet even langs kon komen. Mijn broer en ik moesten uit veiligheid het gas afsluiten. Haar pannen en fluitketel waren stuk voor stuk zwartgeblakerd en kromgetrokken van het droogkoken. Haar auto hadden we al moeten verkopen; verkeer van rechts zag ze steeds vaker over het hoofd met alle blikschade van dien. Bovendien raakte ze haar auto steeds kwijt in het dorp. Dan had ze boodschappen gedaan en wist ze niet meer waar ze hem geparkeerd had. Ik hoorde ooit van een vriendin van haar dat ze wildvreemden op straat aansprak met de vraag of zij misschien haar donkergroene Peugeot 205 hadden gezien.

Met een doos vol medicijnen en thuishulp konden we haar nog een tijd in haar eigen huis houden. Daar wilde ze absoluut niet weg; dan was ze alle houvast kwijt. Maar ook daaraan kwam een einde. Binnen een week moesten mijn broer en ik twee keer midden in de nacht naar haar toe. De eerste keer hadden de overburen gebeld. Daar zat ze in haar pyjama, in de keuken. Met verward haar vertelde ze honderduit hoe een stel kerels haar overvallen had. Even later, eenmaal in haar huis, bleek de slaapkamer een ravage. Stoelen en een tafel lagen om. Een schilderij was van de muur gekomen. Een fotolijst lag versplinterd op de grond. Ze had een enorm gevecht gevoerd. Met haar hersenschimmen. Een paar dagen later belde een agente me uit bed. Of ik naar Roden wilde komen, naar mijn ouderlijk huis. Oud, leeg en met gebogen hoofd zat mijn moedertje op de bank. Verslagen. Alsof ze zojuist een misdaad had bekend. Aan beide zijden een agente. Ze had bij onbekende mensen aangebeld, drie straten verderop. Weer midden in de nacht, weer in haar pyjama. Ze was wederom de straat op gevlucht voor iets. Mijn broer en ik moesten op zoek naar een verpleeghuis, het liefst eentje zonder wachtlijst.

SPAAK komt eraan

In mei komt mijn tweede boek uit: Spaak. Het is een autobiografische roman over een burn-out die me in 2003 overviel. Vijf jaar later kijk ik vanuit mijn tuinhuisje aan de rand van de stad terug op die periode. In de secretaire van dat huisje liggen vijf schriften, die tezamen het dagboek vormen dat ik eind 2003, begin 2004 bijhield. In 11 hoofdstukken citeer ik uit dat dagboek, zodat de lezer eigenlijk het proces van vastlopen en opkrabbelen meebeleeft. Deze hoofdstukken worden afgewisseld met 14 korte verhaaltjes over de tuin en zijn huisje. Vanuit deze oase van rust kijk ik naar het hectische leven buiten de poort van het tuinencomplex. Ik houd me bezig met grasmaaien, oploskoffie zetten, houthakken, vogels kijken en andere luchtige zaken. En daar schrijf ik over. Deze mix van verhalen maakt het boek contrastrijk. Daarnaast ontstaat een enigszins luchtig verhaal over een zwaar onderwerp.

De lezer krijgt inzicht in de oorzaken van de burn-out, ervaart hoe het is om een paar maanden ‘thuis te zitten’, volgt het proces van herstel dat met vallen en opstaan verloopt, fietst mee op mijn dagelijkse tochtje, maakt sessies bij een psycholoog, haptonoom en natuurgenezer mee en leest over mijn gestoei met veranderen en accepteren. Over mislukte rouwverwerking, pijn vermijden en het losmaken van jeugd en ouders. En over mijn zelfinzicht dat in de jaren na de burn-out steeds duidelijker vormen aanneemt.

Spaak is geen zelfhulpboek met (algemene) tips & tricks. Maar dat wil niet zeggen dat de lezer er niet wat van kan leren. Integendeel. Het is het pure en ware verhaal van iemand die zich inmiddels kwetsbaar durft op te stellen. Die kijkt naar hoe het is. Die niet meer degene is die hij graag wil zijn of moet zijn, maar die stukje bij beetje wordt wie hij is. Die zijn tegenstrijdigheden en valkuilen ziet, maar ook zijn kracht en mogelijkheden. En beseft dat hij daar de rest van zijn leven op gezette tijden mee zal stoeien. Maar wel heel bewust.

Spaak begint met een citaat uit een boek dat mijn oudoom Lou schreef in 1933. In zijn boek ‘Een zwerver van zee tot zee’ beschrijft hij zijn jarenlange voettochten over de hele wereld, op zoek naar waarheid. Op pagina 71 schrijft hij:

Een mens die de moeilijkheden ontloopt, wordt telkens weer voor dezelfde problemen gesteld die steeds dieper ingrijpen in zijn bestaan tot hij zijn zwakheid overwint of zich verliest in de chaos van het leven.

De komende weken zal ik op dit weblog enkele passages uit Spaak publiceren. Ik houd jullie op de hoogte!

Page 4 of 5

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén