Concept & copy, schrijver

Tag: autobiografisch

Spaak: fragment 1

Tot de lancering van Spaak op 21 mei 2010, zal ik elke week een kort fragment uit het boek publiceren. Deze week een passage uit hoofdstuk 1. Ik schrijf over de oorzaken van mijn burn-out:

Inmiddels deed een sluipmoordenaar zijn werk. Het dementieproces van mijn moeder vorderde namelijk gestaag. Ze had het al jarenlang zwaar met het rouwen om het verlies van mijn vader. Haar niet te verdragen en te verwerken verdriet had zijn weerslag op haar geheugen. Wat jaren eerder begon met gele memobriefjes door het hele huis, ontaardde steeds verder. De briefjes hielpen niet meer en ze miste afspraken. Ze vertelde steeds vaker hetzelfde verhaal. Soms in een kwartier drie keer. Ze zocht herhaaldelijk naar woorden. Langzaam raakte ze de grip op haar leven kwijt. Omdat ze haar sociale contacten niet meer kon onderhouden, vereenzaamde ze steeds verder. Dat leidde tot angsten, vooral ’s nachts. En tot enorme huilbuien, want ze wist wat er met haar gebeurde.

Haar verhalen werden vreemder. Zo belde de krantenbezorger elke ochtend om zes uur aan. En de bank probeerde haar geld te stelen. Ze vertrouwde niemand meer. Ze begon ’s nachts te bellen. Dan had ik haar om vier uur aan de lijn. Huilend, omdat de thee op was. Of ik niet even langs kon komen. Mijn broer en ik moesten uit veiligheid het gas afsluiten. Haar pannen en fluitketel waren stuk voor stuk zwartgeblakerd en kromgetrokken van het droogkoken. Haar auto hadden we al moeten verkopen; verkeer van rechts zag ze steeds vaker over het hoofd met alle blikschade van dien. Bovendien raakte ze haar auto steeds kwijt in het dorp. Dan had ze boodschappen gedaan en wist ze niet meer waar ze hem geparkeerd had. Ik hoorde ooit van een vriendin van haar dat ze wildvreemden op straat aansprak met de vraag of zij misschien haar donkergroene Peugeot 205 hadden gezien.

Met een doos vol medicijnen en thuishulp konden we haar nog een tijd in haar eigen huis houden. Daar wilde ze absoluut niet weg; dan was ze alle houvast kwijt. Maar ook daaraan kwam een einde. Binnen een week moesten mijn broer en ik twee keer midden in de nacht naar haar toe. De eerste keer hadden de overburen gebeld. Daar zat ze in haar pyjama, in de keuken. Met verward haar vertelde ze honderduit hoe een stel kerels haar overvallen had. Even later, eenmaal in haar huis, bleek de slaapkamer een ravage. Stoelen en een tafel lagen om. Een schilderij was van de muur gekomen. Een fotolijst lag versplinterd op de grond. Ze had een enorm gevecht gevoerd. Met haar hersenschimmen. Een paar dagen later belde een agente me uit bed. Of ik naar Roden wilde komen, naar mijn ouderlijk huis. Oud, leeg en met gebogen hoofd zat mijn moedertje op de bank. Verslagen. Alsof ze zojuist een misdaad had bekend. Aan beide zijden een agente. Ze had bij onbekende mensen aangebeld, drie straten verderop. Weer midden in de nacht, weer in haar pyjama. Ze was wederom de straat op gevlucht voor iets. Mijn broer en ik moesten op zoek naar een verpleeghuis, het liefst eentje zonder wachtlijst.

SPAAK komt eraan

In mei komt mijn tweede boek uit: Spaak. Het is een autobiografische roman over een burn-out die me in 2003 overviel. Vijf jaar later kijk ik vanuit mijn tuinhuisje aan de rand van de stad terug op die periode. In de secretaire van dat huisje liggen vijf schriften, die tezamen het dagboek vormen dat ik eind 2003, begin 2004 bijhield. In 11 hoofdstukken citeer ik uit dat dagboek, zodat de lezer eigenlijk het proces van vastlopen en opkrabbelen meebeleeft. Deze hoofdstukken worden afgewisseld met 14 korte verhaaltjes over de tuin en zijn huisje. Vanuit deze oase van rust kijk ik naar het hectische leven buiten de poort van het tuinencomplex. Ik houd me bezig met grasmaaien, oploskoffie zetten, houthakken, vogels kijken en andere luchtige zaken. En daar schrijf ik over. Deze mix van verhalen maakt het boek contrastrijk. Daarnaast ontstaat een enigszins luchtig verhaal over een zwaar onderwerp.

De lezer krijgt inzicht in de oorzaken van de burn-out, ervaart hoe het is om een paar maanden ‘thuis te zitten’, volgt het proces van herstel dat met vallen en opstaan verloopt, fietst mee op mijn dagelijkse tochtje, maakt sessies bij een psycholoog, haptonoom en natuurgenezer mee en leest over mijn gestoei met veranderen en accepteren. Over mislukte rouwverwerking, pijn vermijden en het losmaken van jeugd en ouders. En over mijn zelfinzicht dat in de jaren na de burn-out steeds duidelijker vormen aanneemt.

Spaak is geen zelfhulpboek met (algemene) tips & tricks. Maar dat wil niet zeggen dat de lezer er niet wat van kan leren. Integendeel. Het is het pure en ware verhaal van iemand die zich inmiddels kwetsbaar durft op te stellen. Die kijkt naar hoe het is. Die niet meer degene is die hij graag wil zijn of moet zijn, maar die stukje bij beetje wordt wie hij is. Die zijn tegenstrijdigheden en valkuilen ziet, maar ook zijn kracht en mogelijkheden. En beseft dat hij daar de rest van zijn leven op gezette tijden mee zal stoeien. Maar wel heel bewust.

Spaak begint met een citaat uit een boek dat mijn oudoom Lou schreef in 1933. In zijn boek ‘Een zwerver van zee tot zee’ beschrijft hij zijn jarenlange voettochten over de hele wereld, op zoek naar waarheid. Op pagina 71 schrijft hij:

Een mens die de moeilijkheden ontloopt, wordt telkens weer voor dezelfde problemen gesteld die steeds dieper ingrijpen in zijn bestaan tot hij zijn zwakheid overwint of zich verliest in de chaos van het leven.

De komende weken zal ik op dit weblog enkele passages uit Spaak publiceren. Ik houd jullie op de hoogte!

Pagina 2 van 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén